Jak my obchodziliśmy dzień kobiet?

6 marca 2009r. z okazji zbliżającego się Dnia Kobiet, członkowie Szkolnej Grupy Amnesty International nr 108 oraz liderzy projektu „Patrz i zmieniaj” (Aga Gniadek, Paulina Lechowska, Bartek Bednarz z kl. 2 AG) zorganizowali akcję podpisywania petycji na rzecz zrównania praw kobiet z prawami mężczyzn w Iranie. Najbardziej poruszyło nas to, że tamtejsze kobiety nie wiedzą, jak walczyć o swoje. Podpisując petycję, przyczyniliśmy się do zmiany w ich życiu. Domagamy się, aby miały one takie same prawo do rozwodu jak mężczyźni, by mogły zatrzymać przy sobie dzieci. Dla kobiet pełna odpowiedzialność prawna zaczyna się w wieku 9 lat, a dla chłopców w wieku 15 lat! To niesprawiedliwe, że mąż - jako uznana przez prawo głowa rodziny - decyduje o tym, czy żona może pracować i czy wolno jej wyjechać za granicę.
Wymieniłyśmy tylko niektóre przykłady łamania praw kobiet w Iranie. Padają one ofiarą dyskryminacji na każdym kroku. Mamy nadzieję, że zebrane przez nas podpisy nie pójdą na marne i przyczynią się do lepszego życia „płci pięknej” w kraju ajatollacha.

Nie możemy być obojętni na krzywdę innych. Będziemy śledzić sytuację kobiet państw Bliskiego Wschodu i wierzymy, że poprawi się. Byłoby to dla nas wielkim sukcesem i powodem do radości. 6 marca 2009r. z okazji zbliżającego się Dnia Kobiet, członkowie Szkolnej Grupy Amnesty International nr 108 oraz liderzy projektu „Patrz i zmieniaj” (Aga Gniadek, Paulina Lechowska, Bartek Bednarz z kl. 2 AG) zorganizowali akcję podpisywania petycji na rzecz zrównania praw kobiet z prawami mężczyzn w Iranie. Najbardziej poruszyło nas to, że tamtejsze kobiety nie wiedzą, jak walczyć o swoje. Podpisując petycję, przyczyniliśmy się do zmiany w ich życiu. Domagamy się, aby miały one takie same prawo do rozwodu jak mężczyźni, by mogły zatrzymać przy sobie dzieci. Dla kobiet pełna odpowiedzialność prawna zaczyna się w wieku 9 lat, a dla chłopców w wieku 15 lat! To niesprawiedliwe, że mąż - jako uznana przez prawo głowa rodziny - decyduje o tym, czy żona może pracować i czy wolno jej wyjechać za granicę.

Wymieniłyśmy tylko niektóre przykłady łamania praw kobiet w Iranie. Padają one ofiarą dyskryminacji na każdym kroku. Mamy nadzieję, że zebrane przez nas podpisy nie pójdą na marne i przyczynią się do lepszego życia „płci pięknej” w kraju ajatollacha.

Nie możemy być obojętni na krzywdę innych. Będziemy śledzić sytuację kobiet państw Bliskiego Wschodu i wierzymy, że poprawi się. Byłoby to dla nas wielkim sukcesem i powodem do radości.

Reakcje uczniów w szkole były różne. Jedni chętnie składali podpis, inni odmawiali. To przeważnie dziewczyny angażowały się w zbieranie podpisów i zachęcanie kolegów do współpracy, choć nie należy zapomnieć o panach, którzy zgodzili się nas wesprzeć. Opinie na temat tego typu udzielania pomocy były różne, w naszej szkole udało się zebrać ponad 300 podpisów, za co jesteśmy wszystkim uczniom i nauczycielom bardzo wdzięczni.

Autorki: Ola Maj, Kasia Malesa, Agnieszka Gniadek